Joburg

Nadat zondagmiddag Myrthe per taxi is vertrokken naar het vliegveld op weg terug naar Amsterdam, word ik naar station Yarozalsky gereden voor mijn eerste dag in de trein. 

Gezellig met nog een paar Nederlanders is het niet zo spannend onderweg. Ook het uitzicht is niet erg bijzonder. Slapen is nog wat onwennig. Omdat dagboek schrijven alleen hanepoten oplevert, heb ik tijd genoeg voor mijn blog over Moskou. 

Maandagavond verzamel ik mijn spullen en stappen we met 6-7 man uit op het station van Jekaterinburg. 

Wereldstad op de grens van Europa en Azië. Moderne wolkenkrabbers naast klassieke basilieken en monumentale panden. In het comfortabele hotel Chekov vind ik een schoon zacht bed, luxe sanitair voor mij alleen en WiFi. Echt een hotel voor mij: calva op de kaart!

Jekaterinburg of Joburg zoals ze zelf zeggen heeft een rood lint geschilderd door de stad. 6 km langs alle bezienswaardigheden. Vrijwilligers project waarbij iedereen mocht stemmen waar de tocht langs moet gaan. Ideaal. Het is mooi weer, grote schoenen aan, camera mee en aan de wandel. 

Via winkelstraten, Lenin, het stadhuis, leuke standbeelden, oude huizen, parken, brug vol slotjes (!), kom ik bij de basiliek van het Heilig Bloed. Sterfplaats van de Romanovs. Nu bedevaart plaats. Vandaag is de zoveelste sterfdag van zusenzo wiens relikwie in de basiliek ligt. Bijgevolg schuifelen honderden Russen in de rij, hoofddoek om, urenlang, langs iconen, relikwieën, door de kelder naar de grote kerk. Jammer voor mij, geen doorkomen aan, vandaag alleen de buitenkant dus. Alweer. 

Onderweg vind ik een hip koffietentje met goede espresso. Voor de lunch vind ik Restoran Perchini, trendy tent vlakbij de Ural Universiteit, met een salade van bietjes met geitenkaas, heel Russisch, en WiFi.  Op de terugweg ontdek ik een giga winkelcentrum pal achter mijn hotel met de meest mooie winkels, waaronder Marks and Spencer, H&M, Karen Millen en zelfs een Starbucks. En een giga supermarkt: Appie kan nog wat leren hier! 

Kortom, Joburg is een welvarende, levendige, schone, hippe stad, modern maar zuinig op zijn verleden. Helemaal blij stap ik ’s avonds weer op de trein voor het volgende traject. 

Advertenties

Moskou in 50.000 stappen

Alles is groots in Moskou. De gebouwen, met grote of grootse façades. De wegen, 4 of 6 of nog meer baans. De parken, met oude bomen, eindeloze grasvelden, giga waterpartijen en de prachtigste houten banken. 

De standbeelden, zoals een kolosale Peter de Grote in de Moskou rivier. 

Overal kerken en basilieken met hun 5 gouden bolkoepels en gouden torens en grote gouden kruizen. Alles is groot. En dus zijn de afstanden dat ook. 

In 2 dagen tijd doen we een rondje. Van traditionele honingtaart in café Pushkin tot homemade cheesecake in de voormalige chocoladefabriek Red October met de lekkerste koffie ooit, in St. Petersburg porselein.

Van kathedraal Christus Verlosser tot Ruslands symbool, Saint Basil’s. Van Gorki Park vol kunst, skaters, fietsers, ping pong, beach volley, bootjes, tot Hermitage Gardens met de Moskou uitmarkt en geweldige muziek. 

Van Izmaylovsky Market vol souvenirstalletjes in een namaak tsarenpaleis tot Gum achter het Rode Plein, de Moskou Harrods. 

En natuurlijk het Kremlin met zijn witte kathedralen, gouden iconen, Armoury vol tsarengoud en juwelen, rode vestingsmuren en rode torens. 

Maar helaas, niet het Rode Plein. Daar mogen we niet op.

Als we vanuit Pushkin richting Kremlin willen lopen is de straat afgesloten. Geen idee, allemaal omlopen. Ok. Volgende straat, ook leuk. Totdat een poort dicht is. Terug. Dan een grote winkelstraat met veel mensen. Tot aan hekken en heel veel politie. Het is nationale feestdag. Verjaardag van de stad Moskou. En dus is het Rode Plein 2 dagen afgesloten voor het gewone volk. En voor ons. 

Ja maar, wij hebben kaartjes voor het Kremlin. Omlopen adviseert de politie. Dat is een eind. Via de metro komen we bij een andere Kremlin ingang. Hier mogen we er wel in. Gelukkig. 

Maar de poort tussen Kremlin en Rode Plein is hermetisch afgesloten. Dan via de kade buiten langs. We willen Saint Basil’s zien tenslotte. Onder bij de brug staan we op 500 m afstand. Op de brug lopen allemaal mensen. Maar wij mogen er niet door. Omlopen is het devies. Jemig. We lopen weer een half uur en komen uit aan de achterkant van Saint Basil’s, 500m opgeschoten. Geen blauwe uienballen op onze foto’s dus. Want dat is de voorkant. En al is Poetin of wie er ook in de overvliegende helicopter zat al lang weg, het Rode Plein is en blijft dicht. 

Via via komen we weer aan de goede kant van het centrum. Na een hele late lunch cq vroeg diner in een prachtig art deco café Coffee Mania lopen we via voor auto’s afgesloten straten en beveligingspoortjes en politie en rugzak controle punten, tussen duizenden mensen, vlaggen, lichtjes,  live muziek en feest stemming terug naar de metro richting hotel. 

Vrijdag 21.282 en zaterdag 30.558 stappen. Dat is 15,38 resp 22,18 km. Gossie. Gelukkig kan ik zondag uitrusten in de trein.

Gedisciplineerd

Temidden van de Russen vliegen Myrt en ik met onze Flying Blue award tickets comfortabel met Aeroflot naar Moskou. Ouderwets inchecken omdat on-line niet werkt heeft als voordeel dat de mevrouw aan de balie ons alsnog stoelen naast elkaar kan geven. Lunch aan boord is lekkere kip met boekweit, “Russische rijst” volgens onze buurman.

De Tiara Tours gids die ons ophaalt van het vliegveld vertelt over Moskou tijdens de rit naar ons hotel. 16 miljoen mensen binnen de 58 km lange derde ringweg. Spitsuur? Och zegt hij, zo is het altijd en de hele dag door. Wij kijken rond. Iedereen rijdt gedisciplineerd zijn baan, past zich aan, schikt in, stopt voor rood en voor zebrapaden, telt mee met de aftelklok in het stoplicht en vervolgt zijn weg. Keurig volgens de regels.

Ons hotel Maxima Zarya ligt in een goede schone ruim opgezette woonwijk in Noord Moskou. 24/7 supermarkt om de hoek. Op 800m afstand volgens TripAdvisor een leuk eettentje dat helaas opgeheven blijkt. Na een uur buiten in het donker lopen terwijl er niets te beleven is, doen we een kaasplank in de lobby van ons hotel, onder tientallen Russische-smaak kroonluchters.

De metro ligt op 10 minuten lopen, waarvan 2 voor de 4 stoplichten om 1 weg over te komen. Met hulp van een student die Engels spreekt kopen we een Trojka, oplaadbare metrokaart met tegoed naar keuze. Handig. Eerst Myrt door het poortje, kaart overgeven, dan ik. Ideaal. 

Moskou metro is een kunstwerk op zich. Prachtige stations, giga lampen, veel marmer, bronzen beelden, mozaïeken. We doen speciaal een extra uitstapjerondje om veel mooie stationshallen te zien. Ondanks de drukte volgt ook hier iedereen gedisciplineerd en rustig zijn weg. Wacht met instappen tot iedereen uit de trein is. En allemaal met cellphone, tablet of oortjes want Moskou Metro WiFi is gratis.

Maar we zijn geïndoctrineerd door alle James Bond-films want wij vinden dat die Slavische vierkante hoofden maar stuurs kijken. Op ons komen de Moskovieten niet vrolijk over. Al moet gezegd, als we links en rechts wat proberen te vragen, is met name de jeugd heel vriendelijk en spreken er heel wat goed Engels. Zelfs stoere politie mannen ontdooien als wij vriendelijk de weg vragen. Misschien zijn Moskovieten wel gewoon een soort matrushka’s. 

 Die gaan als souvenir alvast met Myrthe mee terug. Scheelt weer in de bagage.

NB: Het is even behelpen met de foto’s, want vanuit mijn grote camera kan ik niet zomaar uploaden naar mobiel.

e g

Trans Mongolië Express

Mijn moeder had vroeger een abonnement op de Avenue. Eerste Nederlandse glossy. Met prachtige foto’s van mode, maar ook met reisverhalen. Waaronder van Jan Wolkers over de Transsiberië Express, van Moskou naar Vladiwostok. Dat maakte indruk.

Toen het weer begon te kriebelen, kwam dat beeld boven: die foto’s van die eindeloze lege vlaktes onder een strakblauwe hemel. Hier en daar een gers. Of een paard. Verweerde mensen. Toevallig (of niet) kom je ineens overal verhalen tegen over reizen per trein, gaat ineens iedereen op reis met de trein, en dan vooral die trein. Dan blijkt dat er meer mogelijkheden zijn. Klassiek: de Transsiberië naar Vladiwostok. Populair: de Transmongolië, via Ulaanbaatar naar Beijing. Onbekend: Transmantsurije. De BAM: ook naar Vladiwostok. De zijderoute, via Kazachstan. Of heel luxe, de Tsarengoud.

7 dagen en 7 nachten, 9.000 km, door 3 landen en over 2 continenten. Als ik dan toch reis, wil ik ook wel graag iets van Mongolië zien. Dus voor mij de Transmongolië express.

kaart 3

Donderdag 8 september 2016 brengt Cees mij naar Schiphol. Samen met Myrthe vlieg ik naar Moskou. Gezellig samen sight seeing doen: Kremlin, Gorki Park, Café Pushkin. Ik heb toch een hotel en Myrthe kan vliegen op de airmiles van Michiel. Zo kom je nog eens ergens.

Zondag 11 september vliegt Myrthe weer naar huis en stap ik op de trein: de transmongolië express. Met tussenstops in Yekatarinenburg, Irkutsk, het Baikalmeer en Ulaanbaatar in Mongolië, brengt de trein mij naar Beijing, China.

Na 3 weken reizen en uit mijn koffer leven ben ik waarschijnlijk ernstig aan vakantie toe. Vandaar dat ik op 29 september vanuit Beijing eerst naar Langkawi, Maleisië, vlieg voor een week zon en zee, strand en slapen, relaxen en rust. En mijn Cees, want die kom ook, vanuit Amsterdam met een KLM wereldweken deal. Zaterdag 8 oktober vliegen we terug naar huis, Cees met KLM en ik met Emirates. Verschil moet er zijn.

Het wordt vast weer spannend. Ik hoop op veel verhalen en mooie foto’s. En af en toe wifi zodat ik kan bloggen. Wat ben ik toch een mazzelaar: ik ga weer op reis!